چاپ 2

10 سال گذشت

2011-03-19T14:55:00.003+03:30

10 سال گذشت؛ امروز (شنبه 28 اسفند سال 89) آخرین روز کاری دهه 80 است؛ در گذرگاه این10 سال، زندگی خیمه شب بازی ها داشته؛ اما هر چه بوده تلخ و شیرین گذشته است « و فقط خاطره هاست که چه شیرین و چه تلخ دست ناخورده به جا مانده اند» برای هر کس در این 10 سال زندگی گاه روی خوشش را نشان داده است و گاه روی ناخوشش را! خاطرم نیست وزنه کدامشان برای من سنگین بود؛ سایه روشنی محو از خاطرات در ذهنم هست؛ گاه برده ام و گاه سوخته ام؛ گاه بریده ام و دوخته ام و گاه برایم بریده اند و دوخته اند؛ گاه تسلیم جبر بوده ام و گاه مغرور اراده؛ هر چه بود گذشت! خاطره یک مرگ و یک آشنایی تمام ماحصل این 10 سال است! بامداد پس فردا وارد اولین روز از اولین سال دهه 90 می شویم। سال نو بر همه دوستان مبارک ।

کوچ تاسف بار آخر سال

2011-03-14T16:38:00.005+03:30

قرار بود آن روز اسباب کشی کنید به خانه نو ؛ از صبح دلهره بارانی را داشتی که کوک نبود؛ ناساز می زد؛ گفتی نگرانی این بار هم مثل بارهای قبل؛ کوچ آخر سالتان به عقب بیفتد؛ نگرانی ات اما کهنه بود مرتضی! می شد از فونت نگاهت خواند. «مبادا بند نیاید»! گفتی و نگاهت را به نوشته هایت دوختی روی کاغذ کاهی ؛ قرار بود سال را در خانه نو تحویل کنید؛ شگون دارد! اما دلت به این کار نبود ظاهرا؛ دلت پیش کسی بود که می توانست باشد و همدم غصه هایت باشد؛ می توانست باشد و همراهتان خانه تکانی کند؛ می توانست باشد و فقط باشد؛ گفته بود می خواهم زندگی کنم؛ اگر قرار بر مرگ است؛ زیر این تیغ نمی روم؛ دلمان خوش بود که به زندگی برگشته است. مرتضی! بغض آسمان از کوچ زهرا ترکیده بود آن روز! شریک غمت هستیم.

روایت زندگی

2010-11-26T19:15:00.004+03:30

  
زندگی روایت تلخ مرگ ها وحکایت شیرین تولدهاست. برای ما که نزدیک به 7 ماه قبل دست اجل آن تلخ را به تلخ ترین بیان روایت می کرد، حالا کسی هست که این شیرین را با آرامشی که در وجودش است و به زبان سکوتش نقل کند. نامش را محمد گذاشته اند. به یاد محمد که پدرمان بود و در پی اش طه را آورده اند یعنی «آرام کن». و حالا این محمد طه بعد از 7 ماه؛ آرامشی نسبی به خانه عزا گرفته ما آورده است. 
  
این روایتی تلخ بر آدمیزاد است. سفری است آغازش به تولد و ختمش به مرگ؛ آن هم در هنگامه ای که به دنیا و زرق و برقش دل بسته ای. هنگامه ای که فکر نمی کنی هنگامه رفتن است.
«من گمانم زندگی باید همین باشد...»

2010-06-09T16:44:00.003+04:30

پدرم با موهای سپیدش/ پاکی قدومش/ صفای وجودش/ سنگینی سکوتش/ نجابت و غرورش/ و با سنگینی کلامش در جذبه محراب/ گستره وسیع جنت بود/ و من فقط «پدر» می خواندمش.../ افسوس که چه زود رفت...

تماس با مشترک مورد نظر

2010-05-11T19:20:00.003+04:30

اگر در حال حاضر تماس با مشترک مورد نظر مقدور نیست پس در چه حالی تماس با مشترک مورد نظر مقدور می شود؟ در حال غایب؟

خانه مدرس کجاست

2009-09-27T18:10:00.002+03:30

تقریبا یک ماه پیش یکی از دوستانم تماس گرفت و از من خواست تا سوالی را از غلامعلی حداد عادل رئیس سابق مجلس بپرسم. توصیه کرد که یکی از نزدیکانش به دنبال پاسخ این سوال است. سوال این بود: «از حداد بپرس آن زمانی که نامه بازسازی خانه مدرس را امضا کردی، نامه را دقیق خواندی و فهمیدی خانه، خانه مدرس است یا نخوانده امضا کردی». بعد از آن ماجرا به خاطر جلسات رای اعتماد و بعدا تعطیلات تابستانی مجلس، مجالی پیش نیامد که حداد عادل را شاید در راهروهای مجلس ببینم و از او درباره این نامه و اصلا درباره صحت و سقمش بپرسم. اما می دانستم قبلا خانه هایی به نام خانه مدرس آباد شده اند و خانه مدرس همچنان ویران است. تا اینکه دیروز در خبر آنلاین گزارش بازسازی خانه همسایه به نام مدرس را خواندم.

عبور موج؛ عبور از موج

2009-09-15T16:35:00.001+04:30

دوستی می گفت: فقط کافیست چند ثانیه نفست رو حبس کنی، زیرآب بروی تا این موج هم عبور کند

شگفتی های چاوز

2009-09-12T18:29:00.003+04:30

هوگو چاوز موجودی واقعا شگفت انگیز است. او شخصیتی است که می تواند در آمریکا بوسه به دستان نائومی کمپل مدل مشهور آمریکایی بزند و در ایران، همراهان زنش را با چادر نماز به داخل حرم امام رضا (ع) ببرد. چاوز می تواند در اجلاس شیلی، نخست وزیر سابق اسپانیا را فاشیست بنامد و البته می تواند جمله نخست وزیر وقت اسپانیا را که به او گفته بود «چرا خفه نمی شی»؟ هم نشنود.

او می تواند هم در حرم امام رضا حضور یابد، جملاتی درباره امام زمان که برای برقراری عدالت در جهان ظهور می کند به زبان بیاورد، در روسیه 2 ایالت جدایی طلب آبخازیا و اوستیای جنوبی را به رسمیت بشناسد و در آمریکا مصاحبه ای ترتیب دهد و بگوید حق اسرائیل را هم برای زندگی در مرزهای امن و مشخص به رسمیت می شناسد.چاوز می تواند در ایران چفیه بندازد و در ونزوئلا دست در کمر پورن استارهای ونزوئلایی رقص کند. چاوز موجود خارق العاده ای است. او در ایران دست احمدی نژاد را می فشارد و در آمریکا دستش را دور گردن اوباما حلقه می کند. 10 سال رئیس جمهور یک کشور می شود، با صدام حسین تکریتی مراوده می کند و در طول 4 سال، 7 بار به ایران سفر کند. او واقعا از احمدی نژاد شگفت انگیزتر است.

محاکمه احمق

2009-09-07T15:50:00.001+04:30

گاهی وقتها اتفاقاتی در اطرافم رخ می دهد که باور می کنم سخت ترین کار دنیا محاکمه احمق است

قرار نوشتن

2009-09-05T18:08:00.000+04:30

وقتی قرار نیست بنویسی نباید بنویسی

جنس مطالبات خبرنگاران

2009-08-10T19:35:00.004+04:30

می گویند محمد تقی بهار وقتی رضا خان میرپنج به شاهی رسید و آداب دیپلماسی نمی دانست خطاب به وی سرود که شاه شدی کسوت شاهی بپوش! در دنیای سیاست برخی سیاستمداران هستند که پرستیژ جایگاهی را که هستند حفظ می کنند و برخی دیگر نه. برای من همیشه سیاستمداران ردیف اول برای مصاحبه یا برای مصاحبت جذاب تر بوده اند. مثلا هیچ وقت دوست نداشتم با احمدی نژاد گفت وگو کنم. نقطه مقابلش شاید علی لاریجانی باشد در جایگاه رئیس مجلس. شاید همین احساس را خبرنگاران دیگر هم روز گذشته داشتند که لاریجانی را محرم دانستند، فرصت نشست دوستانه با او را مغتنم شمردند و گمان کردند که شاید سخنشان آنجا گوش خریداری داشته باشد. از درد خبرنگاران دربند گفتند. آنجا بی آنکه خود را در قالب خط قرمزهای رسانه ای که این روزها تنگ تر هم شده است قرار دهند با سخن گفتند. از وضعیت تجاوز به دختران و پسران در زندان گلایه کردند. از تحدید رسانه ها شکایت کردند و خواستار بازگشایی انجمن صنفی روزنامه نگاران و آزادی خبرنگاران، روزنامه‌نگاران و عکاسان خبری بازداشت شده در حوادث پس از انتخابات شدند. یادم هست سال پیش در چنین نشستی با رئیس مجلس گلایه خبرنگاران محدود بود به خساست لاریجانی در برگزاری نشست های خبری. گیرم آن سال کمی هم درباره امنیت شغلی خبرنگاران بحث شد که هر سال می شود. جنس مطالبات چقدر فرق کرده است از پارسال تا امسال.

مردادهای متفاوت

2009-08-09T12:26:00.001+04:30

برای من 17 مرداد که همیشه همراه با اتفاقات تلخ و شیرین زیادی بوده است فقط روز خبرنگار نیست. مثلا نمی دانم 17 مرداد سال پیش بود یا 2 سال پیش که پایان شیرینی بر تلخ بی پایانم خورد.

سالی که من برای ثبت نام به دانشکده خبر رفته بودم همان سالی بود که شهید صارمی به همراه دیپلمات های ایرانی در افغانستان شهید شده بود. برای من که هنوز در حال و هوای دبیرستانی که 2 کوچه پایین تر از کوچه خودمان بود، سیر می کردم، حجله شهید صارمی فر در ورودی دانشکده خبر کمی غریب می آمد، تا پیش از آن حجله رامن سر کوچه ها دیده بودم و روبروی خانه صاحب عزا. من ورودم به عرصه خبر با چنین تصویری گره خورده است.

روز شنبه حزب موتلفه که هرسال ،17 مرداد را مختصر جشنی می گیرد برای خبرنگاران، امسال هم همین کار را کرد. من نرفته بودم ولی خواندم و شنیدم که چند تن از خبرنگاران در شروع سخنانشان به صراحت یا به تلویح روز خبرنگار را تسلیت گفته بودند. امسال 17 مرداد با 17 مردادهای دیگر فرق می کند. نمی دانم دقیقا کی بود و چند روز مانده بود به روز خبرنگار که یکی دو تا از بچه های روزنامه که عضو انجمن صنفی هم بودند برای کمک به خانواده های روزنامه نگاران بازداشت شده پول جمع می کردند. آخر روزنامه نگاران آزاده نانشان فقط از قلمشان است. منبع درآمدی دیگری هم که ندارند. وقتی هم که در بازداشت باشند نمی توانند بنویسند خب.

راستی انجمن صنفی روزنامه نگاران را هم 3 روز ماند ه به 17 مرداد بستند.

1>200

2009-07-13T18:25:00.005+04:30

اول؛ فردای روزی که محمود احمدی نژاد در مناظره اش با میرحسین موسوی ادعا کرد که سه نامزد دیگر زیر پرچم هاشمی رفسنجانی گرد آمده اند تا او را شکست دهند، هوادارانش پلاکاردی را در خیابان ها حمل کردند، با این مضمون: 1>3 دوم؛ وقتی رجب طیب اردوغان نخست وزیر ترکیه در اجلاس داووس، شیمون پرز را به باد انتقاد گرفت که « شما راه کشتن انسان ها را خوب بلدید» برایش هورا کشیدیم و کف زدیم. نخست وزیر یک کشور اسلامی که کراوات می زند و ادعای عدالت گستری در جهان را هم ندارد، عزت کشورهای اسلامی را در داووس خریده بود. باید هم هورا می کشیدیم. اردوغان و کشورش ترکیه از 16 تیرماه که قتل عام مسلمانان در منطقه سین کیانگ چین شروع شده است، آنقدری به عزت کشورهای اسلامی ایمان داشتند، که به خاطر 200 مسلمانی که به دست نیروهای چینی کشته شده اند و صدها نفری که بازداشت شده اند به رهبر چین اعتراض کنند. کشورهای عربی هم موضع گرفتند البته. سازمان کنفرانس اسلامی هم این جنایات را محکوم کرد اما ما.. اما ما قتل مروه در آلمان را دیدیم و قتل 200 مسلمان چینی را در سین کیانگ ندیدیم. در مقابل سفارت آلمان تحصن کردیم. سفیر آلمان را خواستیم. با نامه نگاری به مقامات آلمانی اعتراض خودمان را نشان دادیم و برای مروه تشییع جنازه سمبلیک گرفتیم. می گویم مروه؛ نه مروه الشربینی یا محجبه مصری؛ من به نام کوچک صدایش می زنم. چون دینش از دین من بود. دین ساکنان منطقه سین کیانگ هم از دین من است. خبرگزاری های ما هم مثل خبرگزاری های کشورهای مسلمان از قتل مروه الشربینی نوشتند. کم هم ننوشتند. درباه کشتار مسلمانان در منطقه سین کیانگ هم نوشتند، اما اینگونه نوشتند:« واقعيت اين است كه ناآرامي هاي اخير چين را به هيچ وجه نمي توان مذهبي قلمداد كرد و اصولاً چنين مساله يي صحت ندارد: اينكه يك عده با شعارهاي انگليسي درباره آزادي و... جلوي دوربين هاي شبكه هاي تلويزيوني غرب رژه بروند را نبايد اقداماتي مذهبي دانست آن هم در ايالتي كه درصد كساني كه با انگليسي آشنا هستند به صدم درصد نيز نمي رسد». سوم؛ احمدی نژاد روز سه شنبه در جلسه هیات دولت آلمان را محاکمه کرد و دولت چین را نه! مراجع عظام تقلید دولت را به خروج از موضع سکوت دعوت کردند. اما ما همان موضعی را گرفتیم که درباره کشتار مسلمانان در چچن به دست روس ها گرفته بودیم. «آیا آنها که ادعای پیوستن به دنیای آزاد را دارند ولی هنوز در عصر داس و چکش به سر می‌برند، می‌توانند با پشتوانه زور و استبداد، نظرات شهروندان خود را به وسیله چماق، باتوم برقی و حضور شبه نظامیان در نطفه خفه سازند» این بخشی از جمله قابل تامل آیت الله صانعی درباره کشتار مسلمانان در چین است. چهارم؛ ما موضع دوگانه گرفتیم. مسلمان مصر را مسلمان پنداشتیم و مسلمان چین را نه! و نشان دادیم: 1> 200 و برای طیب اردوغان هم که به رهبر چین به خاطر کشتار مسلمانان اعتراض کرده بود این بار هورا نکشیدیم.