خانه مدرس کجاست

تقریبا یک ماه پیش یکی از دوستانم تماس گرفت و از من خواست تا سوالی را از غلامعلی حداد عادل رئیس سابق مجلس بپرسم. توصیه کرد که یکی از نزدیکانش به دنبال پاسخ این سوال است. سوال این بود: «از حداد بپرس آن زمانی که نامه بازسازی خانه مدرس را امضا کردی، نامه را دقیق خواندی و فهمیدی خانه، خانه مدرس است یا نخوانده امضا کردی». بعد از آن ماجرا به خاطر جلسات رای اعتماد و بعدا تعطیلات تابستانی مجلس، مجالی پیش نیامد که حداد عادل را شاید در راهروهای مجلس ببینم و از او درباره این نامه و اصلا درباره صحت و سقمش بپرسم. اما می دانستم قبلا خانه هایی به نام خانه مدرس آباد شده اند و خانه مدرس همچنان ویران است. تا اینکه دیروز در خبر آنلاین گزارش بازسازی خانه همسایه به نام مدرس را خواندم.

عبور موج؛ عبور از موج

دوستی می گفت: فقط کافیست چند ثانیه نفست رو حبس کنی، زیرآب بروی تا این موج هم عبور کند

شگفتی های چاوز

هوگو چاوز موجودی واقعا شگفت انگیز است. او شخصیتی است که می تواند در آمریکا بوسه به دستان نائومی کمپل مدل مشهور آمریکایی بزند و در ایران، همراهان زنش را با چادر نماز به داخل حرم امام رضا (ع) ببرد. چاوز می تواند در اجلاس شیلی، نخست وزیر سابق اسپانیا را فاشیست بنامد و البته می تواند جمله نخست وزیر وقت اسپانیا را که به او گفته بود «چرا خفه نمی شی»؟ هم نشنود.

او می تواند هم در حرم امام رضا حضور یابد، جملاتی درباره امام زمان که برای برقراری عدالت در جهان ظهور می کند به زبان بیاورد، در روسیه 2 ایالت جدایی طلب آبخازیا و اوستیای جنوبی را به رسمیت بشناسد و در آمریکا مصاحبه ای ترتیب دهد و بگوید حق اسرائیل را هم برای زندگی در مرزهای امن و مشخص به رسمیت می شناسد.چاوز می تواند در ایران چفیه بندازد و در ونزوئلا دست در کمر پورن استارهای ونزوئلایی رقص کند. چاوز موجود خارق العاده ای است. او در ایران دست احمدی نژاد را می فشارد و در آمریکا دستش را دور گردن اوباما حلقه می کند. 10 سال رئیس جمهور یک کشور می شود، با صدام حسین تکریتی مراوده می کند و در طول 4 سال، 7 بار به ایران سفر کند. او واقعا از احمدی نژاد شگفت انگیزتر است.

محاکمه احمق

گاهی وقتها اتفاقاتی در اطرافم رخ می دهد که باور می کنم سخت ترین کار دنیا محاکمه احمق است

قرار نوشتن

وقتی قرار نیست بنویسی نباید بنویسی

جنس مطالبات خبرنگاران

می گویند محمد تقی بهار وقتی رضا خان میرپنج به شاهی رسید و آداب دیپلماسی نمی دانست خطاب به وی سرود که شاه شدی کسوت شاهی بپوش! در دنیای سیاست برخی سیاستمداران هستند که پرستیژ جایگاهی را که هستند حفظ می کنند و برخی دیگر نه. برای من همیشه سیاستمداران ردیف اول برای مصاحبه یا برای مصاحبت جذاب تر بوده اند. مثلا هیچ وقت دوست نداشتم با احمدی نژاد گفت وگو کنم. نقطه مقابلش شاید علی لاریجانی باشد در جایگاه رئیس مجلس. شاید همین احساس را خبرنگاران دیگر هم روز گذشته داشتند که لاریجانی را محرم دانستند، فرصت نشست دوستانه با او را مغتنم شمردند و گمان کردند که شاید سخنشان آنجا گوش خریداری داشته باشد. از درد خبرنگاران دربند گفتند. آنجا بی آنکه خود را در قالب خط قرمزهای رسانه ای که این روزها تنگ تر هم شده است قرار دهند با سخن گفتند. از وضعیت تجاوز به دختران و پسران در زندان گلایه کردند. از تحدید رسانه ها شکایت کردند و خواستار بازگشایی انجمن صنفی روزنامه نگاران و آزادی خبرنگاران، روزنامه‌نگاران و عکاسان خبری بازداشت شده در حوادث پس از انتخابات شدند. یادم هست سال پیش در چنین نشستی با رئیس مجلس گلایه خبرنگاران محدود بود به خساست لاریجانی در برگزاری نشست های خبری. گیرم آن سال کمی هم درباره امنیت شغلی خبرنگاران بحث شد که هر سال می شود. جنس مطالبات چقدر فرق کرده است از پارسال تا امسال.

مردادهای متفاوت

برای من 17 مرداد که همیشه همراه با اتفاقات تلخ و شیرین زیادی بوده است فقط روز خبرنگار نیست. مثلا نمی دانم 17 مرداد سال پیش بود یا 2 سال پیش که پایان شیرینی بر تلخ بی پایانم خورد.

سالی که من برای ثبت نام به دانشکده خبر رفته بودم همان سالی بود که شهید صارمی به همراه دیپلمات های ایرانی در افغانستان شهید شده بود. برای من که هنوز در حال و هوای دبیرستانی که 2 کوچه پایین تر از کوچه خودمان بود، سیر می کردم، حجله شهید صارمی فر در ورودی دانشکده خبر کمی غریب می آمد، تا پیش از آن حجله رامن سر کوچه ها دیده بودم و روبروی خانه صاحب عزا. من ورودم به عرصه خبر با چنین تصویری گره خورده است.

روز شنبه حزب موتلفه که هرسال ،17 مرداد را مختصر جشنی می گیرد برای خبرنگاران، امسال هم همین کار را کرد. من نرفته بودم ولی خواندم و شنیدم که چند تن از خبرنگاران در شروع سخنانشان به صراحت یا به تلویح روز خبرنگار را تسلیت گفته بودند. امسال 17 مرداد با 17 مردادهای دیگر فرق می کند. نمی دانم دقیقا کی بود و چند روز مانده بود به روز خبرنگار که یکی دو تا از بچه های روزنامه که عضو انجمن صنفی هم بودند برای کمک به خانواده های روزنامه نگاران بازداشت شده پول جمع می کردند. آخر روزنامه نگاران آزاده نانشان فقط از قلمشان است. منبع درآمدی دیگری هم که ندارند. وقتی هم که در بازداشت باشند نمی توانند بنویسند خب.

راستی انجمن صنفی روزنامه نگاران را هم 3 روز ماند ه به 17 مرداد بستند.